"Hacılar ve umre yapanlar (insanların Allâh'a gönderdikleri) elçi¬leridir. Allâh'a duâ ettiklerinde kabul eder; Allâh'tan mağfiret dilediklerinde onları bağışlar."(Hadîs-i Şerîf, Sünen-i İbn-i Mâce)
---
30
Eylül Salı 2014
Hicrî: 6 Zilhicce 1435   •   Rûmî: 17 Eylül 1430
Kânûnî Sultan Süleyman'ın Tahta Çıkışı (1520) • İkinci Selim Han'ın Tahta Çıkışı (1566)
273. Gün 40. Hafta 9. Ay FAZİLET TAKVİMİ

EN FAZİLETLİ GÜN AREFE GÜNÜ

Peygamber Efendimiz (s.a.v) buyurdular:

"Allâh katında arefe gününden daha fazîletli hiçbir gün yoktur.

Arefe gününde Allâhü Teâlâ rahmeti ile dünyâ semâsına tecellî eder, yer halkı ile gökteki meleklere karşı iftihar edip şöyle buyurur: 'Kullarıma bakınız. Azâbımı görmedikleri hâlde rahmetimi umarak, uzak yoldan terli ve toz toprak içerisinde, saçları dağınık bir vaziyette bana geldiler. Kullarımın cehennem azâbından kurtulup bağışlanmaları en çok arefe gününde olur.'

"Şeytanın arefe gününden başka hiçbir günde daha zelîl, daha hakîr, daha küçük ve daha öfkeli görülmemiştir. Bu, arefe gününde Allâh'ın rahmetinin inmesinden ve Allâh'ın günâhları bağışlamasındandır.

Bir de Bedir Muhârebesi'nde böyle görülmüştür. Çünkü şeytan o zaman, Cebrâil Aleyhisselam'ı (düşmana karşı) melekleri saf yaparken görmüştü."

"Kim ki arefe gününde Allâh'tan dünyâ ve âhirete âit bir ihtiyacını isterse, Hz. Allah onu yerine getirir."

Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.) arefe günü akşamı ümmeti için duâ ettiler. Allâhü Teâlâ duâsını kabul edip:

"Zulmederek başkasının hakkını alanlar hâriç bütün ümmetin affedildi. Muhakkak ben, mazlumun hakkını zâlimden alıcıyım." buyurdu. Peygamber Efendimiz (s.a.v.);

"Yâ Rabbi! Dilersen mazluma cennetini verir, zâlimi de mağfiret edersin" diye ilticâ ettiler. Arefe akşamı buna cevap verilmedi. Sabah olunca Rasûlullâh Efendimiz (s.a.v.) duâsını Müzdelife'de tekrar ettiler. Orada,

"İstediğin verildi" buyuruldu. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz (s.a.v.) güldü. Onun güldüğünü gören Hz. Ebûbekir ve Hz. Ömer (r.anhümâ) sebebini sordular. Peygamber Efendimiz (s.a.v.); "Allâh'ın düşmanı İblis duâmın kabul edildiğini ve ümmetimin mağfiret olduğunu öğrenince gâyet perişan bir vaziyette yerden toprak alıp başına saçıyordu. Onu böyle görünce güldüm." buyurdular. (Gunye 2, 56-59.)